Последние исследования
بۇ ماقالە ئۇيغۇر بىناكارلىق سەنئىتىنىڭ تارىخىي تەرەققىيات باسقۇچلىرى، رايون خاراكتېرلىك قۇرۇلما ئالاھىدىلىكى ۋە ئۇنىڭ مەدەنىيەت قىممىتىنى ئىلمىي نۇقتىدىن تەھلىل قىلىدۇ. ئاپتور ئۇيغۇر بىناكارلىقىنىڭ جۇغراپىيەلىك مۇھىت، دىنىي ئېتىقاد ۋە سىياسىي ئامىللارنىڭ تەسىرىدە شەكىللەنگەن خاسلىقىنى يورۇتۇپ بېرىش بىلەن بىرگە، ھازىرقى دەۋردىكى مەدەنىيەت مىراسلىرىنىڭ ۋەيران قىلىنىش رېئاللىقىنى ئوتتۇرىغا قويىدۇ. ئاخىرىدا، مۇھاجىرەتتىكى ئۇيغۇر جەمئىيىتىنىڭ بۇ مىراسنى قوغداش ۋە كەلگۈسى ئەۋلادلارغا يەتكۈزۈش جەھەتتە ئۈستىگە ئېلىشقا تېگىشلىك مەسئۇلىيەتلىرى ۋە ئەمەلىي تەدبىرلىرى ئۈستىدە تەپەككۇر يۈرگۈزىدۇ.
ھازىرقى دەۋردە مائارىپ سىستېمىسى كۆپىنچە بىلىم يەتكۈزۈش، كەسپىي ماھارەت يېتىلدۈرۈش ۋە ئىقتىسادىي رىقابەت كۈچىنى ئاشۇرۇشقا يۈزلەنگەن. بىراق پەقەت بىلىم ۋە تېخنىكا مەركەزلىك مائارىپ، ئىنساننىڭ ئىچكى دۇنياسى — يەنى خاراكتېر، ئەخلاق ۋە مەسئۇلىيەت تۇيغۇسىنى يېتىلدۈرۈشنى ئارقا سەپكە قويۇپ قويغاندا، جەمئىيەتتە مەنىۋى بوشلۇق ۋە قىممەت كىرىزىسى پەيدا بولىدۇ. شۇڭا، مائارىپ سىستېمىسىدا خاراكتېر ۋە ئەخلاق تەربىيىسىنى ئالدىنقى ئورۇنغا قويۇش ئىسلامىي تەلىمات ۋە ئىجتىمائىي پىسخولوگىيە نۇقتىسىدىنمۇ مۇھىم بىر زۆرۈرىيەتتۇر.
رەھبەرلىك ئىنسانىيەت تارىخىنىڭ ھەر بىر دەۋرىدە جەمئىيەتنىڭ يۆنىلىشىنى بەلگىلەيدىغان مۇرەككەپ ۋە كۆپ قىرلىق بىر ھادىسە سۈپىتىدە مەۋجۇت بولۇپ كەلمەكتە. تارىخنىڭ دەسلەپكى باسقۇچلىرىدىكى قەبىلە باشقۇرۇش ئەندىزىلىرىدىن تارتىپ، بۈگۈنكى زامانىۋى دۆلەت ۋە يەر شارى خاراكتېرلىك تەشكىلاتلارغىچە بولغان جەرياندا، رەھبەرلىك ھادىسىسى ئىجتىمائىي قۇرۇلمىنىڭ ئايرىلماس بىر قىسمىغا ئايلاندى. ئىنسانىيەت تەبىئىيىتى جەھەتتىن كوللېكتىپ ياشاشقا جەزم قىلىنغان مەۋجۇدات بولغانلىقى ئۈچۈن، بۇ كوللېكتىپنىڭ ئۈنۈملۈك ئىشلىشى، بىرلىكنى ساقلىشى ۋە ئورتاق نىشانلارغا يېتىشى مۇقىم بىر يېتەكچىلىك رولىغا باغلىقتۇر. زامانىۋىلاشقان بۈگۈنكى دۇنيادا رەھبەرلىك پەقەت بىر بۇيرۇق بېرىش ھوقۇقى ئەمەس، بەلكى بىلىم، ئەخلاق، روھىي كۈچ ۋە ئىنسانىي مۇناسىۋەتلەرنى بىر نۇقتىغا جەم قىلالايدىغان يۈكسەك ئىقتىدارنى تەلەپ قىلىدىغان جەرياندۇر.
ئىجتىمائىي ھايات ئىنتايىن مۇرەككەپ ۋە قىيىنچىلىقلار بىلەن توشقان بىر جەريان. مەكتەپ پۈتتۈرۈپ يېڭى ھاياتقا قەدەم قويغان نۇرغۇن ياشلىرىمىز ئىجتىمائىي ھاياتنىڭ مەكتەپتىكى نەزەرىيەلەرگە ئوخشىمايدىغانلىقىنى كۆرگەندە، ئۈستىدىكى مەسئۇلىيەتنىڭ ئېغىرلىقىنى ھېس قىلغاندا، ئۆزى ئارزۇ قىلغان خىزمەتنى تاپالمىغاندا ياكى باشلىغان ئىشىدا مەغلۇپ بولغاندا، روھىي چۈشكۈنلۈككە، ئۈمىدسىزلىككە ئۇچرايدۇ؛ ھەتتا ئىنسانلاردىن يىراقلىشىدىغان، ئادەم خالىمايدىغان پىسخىكا ھالىتىگە كىرىپ قالىدۇ. شۇڭا ئۇلار بېشىدىن نۇرغۇن ئىسسىق-سوغۇقنى ئۆتكۈزگەن، ئىجتىمائىي ھايات تەجرىبىسى بولغان چوڭلارنىڭ يېتەكلىشىگە، يول كۆرسىتىشىگە، چىرايلىق نەسىھەتلىرىگە ئېھتىياجلىق. بۇ ماقالىدە ياشلىرىمىزغا ئىجتىمائىي ھاياتىدا ياردەمچى بولىدىغان بەزى مۇھىم تەۋسىيەلەر سۇنۇلىدۇ.